Verdiepen
De beïnvloeding van deelnemers door deskundigen is nooit helemaal te voorkomen (o.a. Caluwaerts & Reuchamps, 2016; Roberts et al., 2020; Van Beek et al., 2024) en is niet altijd problematisch. Het kan problematisch worden wanneer deelnemers het eigenaarschap verliezen. Volgens de literatuur is het daarom van belang om tijd in het programma in te ruimen voor kritische reflectie, het wegen en 'eigen maken' van de gedeelde kennis. Het is daarnaast ook van belang dat deelnemers invloed hebben op de inhoud en interactie van de sessies met deskundigen, zoals vraaggestuurde sessies in plaats van lange presentaties (Pierce & Dirks, 2021).
Binnen dit onderzoek is er gekeken naar de inbreng van kennis en beïnvloeding volgens de ‘dramaturgische analyse’: een theoretisch kader dat wordt gebruikt om menselijk gedrag in sociale situaties te bestuderen, waarbij de interacties tussen mensen als (theater)voorstellingen worden gezien, met verschillende theaterelementen zoals rollen, script, regie en decor (Goffman, 1974; Hajer, 2005). Hierbij kun je letten op vier aspecten:
1) Setting; de omgeving, hoe wordt de deskundige gepresenteerd? Wanneer dit op een podium is met microfoon brengt dit meer risico op beïnvloeding met zich mee dan wanneer deze op gelijke hoogte staat met de deelnemers. Voor een politieagent in uniform of een wethouder in pak geldt hetzelfde.
2) Staging; hoe wordt een deskundige aangekondigd? Deskundigen kunnen door middel van taal op een voetstuk worden geplaatst. Bijvoorbeeld door de titels en CV van een wetenschapper uitgebreid toe te lichten. Of door een deskundige als te introduceren als persoon die ‘alle vragen gaat beantwoorden’ of dat deelnemers de kennis 'nodig' hebben om adviezen te kunnen vormen.
3) Performance; hoe verloopt de interactie tussen deskundige en deelnemers? Hoe komen machtsverschillen hierin aan bod? Een Q&A-sessie wordt daarin als gelijkwaardiger gezien dan een klassieke presentatie waarin vooral gezonden wordt.
4) Scripting; op welk moment en in welke fase van het burgerberaad wordt expertkennis geprogrammeerd? Wanneer kennis wordt aangeboden in de oriëntatiefase, als deelnemers zich verdiepen in het vraagstuk, is de kans op beïnvloeding kleiner dan wanneer er later in het proces aan adviezen wordt gewerkt.
Meer lezen?
Onderzoeksproducten
Bronnen
- Caluwaerts, D., & Reuchamps, M. (2016). Generating democratic legitimacy through deliberative innovations: The role of embeddedness and disruptiveness. Representation, 52(1), 13-27. https://doi.org/10.1080/00344893.2016.1244111
- Goffman, E. (1974). Frame analysis: An essay on the organization of experience. Harvard University Press.
- Hajer, M. A. (2005). Setting the Stage: A Dramaturgy of Policy Deliberation: A Dramaturgy of Policy Deliberation. Administration & Society, 36(6), 624-647. https://doi.org/10.1177/0095399704270586
- Pierce, J. L., Kostova, T., & Dirks, K. T. (2001). Toward a theory of psychological ownership in organizations. Academy of management review, 26(2), 298-310.
- Roberts, J. J., Lightbody, R., Low, R., & Elstub, S. (2020). Experts and evidence in deliberation: scrutinising the role of witnesses and evidence in mini-publics, a case study. Policy Sciences, 53(1), 3–32. https://doi.org/10.1007/s11077-019-09367-x
- Van Beek, L., Mouter, N., Pelzer, P., Hajer, M., & Van Vuuren, D. (2024). Experts and expertise in practices of citizen engagement in climate policy: a comparative analysis of two contrasting cases. Climatic Change, 177(1), 10. https://doi.org/10.1007/s10584-023-03659-1